Verdedigen is in Nederland al heel lang een vies woord. Dat was vroeger en dat is het nu nog steeds. We vallen veel liever aan. In veel landen moet je als verdediger een ‘in de weg loper’ zijn. Of je iets met een bal kunt, maakt niet uit. Als je de aanvaller van de tegenpartij maar uitschakelt. In Nederland denken we daar anders over. Bij ons moet je als verdediger ook wat met een bal kunnen en het liefst ook nog kunnen inschuiven op het middenveld. Maar in plaats daarvan zien we de laatste jaren steeds meer centrale verdedigers van het type Penders, de verdediger van NAC Breda.
In principe gaat de Nederlandse voetbalschool uit van een meevoetballende inschuivende centrale verdediger. In mijn ogen was Frank Rijkaard de beste ooit. Maar ook Ruud Krol, Frank de Boer en Ronald Koeman mogen meepraten. In het buitenland waren Franco Baresi, Franz Beckenbauer en Josep Guardiola perfecte voorbeelden. Dit in tegenstelling tot de centrale verdedigers die als belangrijkste taak het uitschakelen van de spits van de tegenstander hebben, zeg maar het type Theo Lazeroms, John de Wolf en Huub Stevens. Gerespecteerde voetballers bij hun club, maar ze konden toch eigenlijk niet veel meer dan ‘in de weg lopen’.
De laatste jaren verschijnen er steeds meer van die ‘in de weg lopers’. De Nederlandse school levert de laatste jaren nog weinig meevoetballende en inschuivende centrale verdedigers. Met een beetje fantasie kan je Heitinga een meevoetballende inschuivende centrale verdediger noemen, maar de klasse van zijn voorgangers Rijkaard, Krol en Koeman mist hij. Maar terug naar het type Penders. Of het type Schinkel, type Breuer, …
Verdedigers die door de coach aanvoerder zijn gemaakt om hun coachingskwaliteiten in het veld. Die wel eens een cornerbal hebben ingekopt aan de andere kant. Maar ook verdedigers die eigenlijk te weinig kwaliteit hebben voor het niveau van de Eredivisie. Het rijtje is overigens nog veel langer… Wat denk je onder andere van: Van der Struijk, Marcelo en van Van der Linden? Als je even nadenkt, heb je papier te weinig… Het zijn allemaal spelers in het rijtje van Penders, Breuer en Swinkels.
En alsof het niet erg genoeg is, hebben meerdere clubs vergelijkbare buitenlanders aangetrokken. Bahia, Kah en Moisander om er een paar te noemen. Blijkbaar houden we in Nederland van matige verdedigers. Douglas en Vertonghen zijn de uitzonderingen. Wat is er in Nederland gebeurt de laatste jaren? Waarom stellen we dit soort types voortdurend op? Waarom accepteren we de stortvloed aan kaarten, eigen doelpunten en simpele tegendoelpunten?
Ik begrijp er niets van…
Kiek Luusteris







